حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند که: «در هر روز ماه رجب، در صبح و شام و بعد از نمازها در شب [بخوان]: «یا من ارجوه لکل خیر...».  

اى كه براى هر خيرى به او اميد دارم *  و از خشمش در هر شرى ايمنى جويم  * اى كه مى دهد (عطاى) بسيار در برابر (طاعت) اندك * اى كه عطا كنى به هركه از تو خواهد *  اى كه عطا كنى به كسى كه از تو نخواهد و نه تو را بشناسد از روى نعمت بخشى و مهرورزى * عطا كن به من به خاطر درخواستى كه از تو كردم همه خوبى دنيا و همه خوبى و خير آخرت را * و بگردان از من به خاطر همان درخواستى كه از تو كردم همه شر دنيا و شر آخرت را * زيرا آنچه تو دهى چيزى كم ندارد (يا كم نيايد) * و بيفزا بر من از فضلت اى بزرگوار * اى صاحب جلالت و بزرگوارى * اى صاحب نعمت و جود * اى صاحب بخشش و عطا * حرام كن محاسنم را بر آتش دوزخ . 

دعاي كامل در ادامه مطلب

اصلا دزدي هم به ما نمي آمد . ميگوئيد نه با من همراه شويد. 

چهل سال پيش دو تا كوره سفالگري روستا در نزديكي جوي آب قرار داشت. يكي متعلق به مرحوم سيد حسن رسولي و ديگري تعلق به مرحوم مشهدي رحمت داشت ،در اين كوره ها علاوه بركوزه ،قلك ،لانجين و انواع كالاهاي سفالي توليد ميشد . هنگام پختن سفالها  حرارت مناسب كوره ها بهترين آتش رايگان براي پختن ديگيله (ديزي ) آبگوشت بود .

لذا اكثر خانوارها از حرارت رايگان روي كوره استفاده ميكردند و معمولا محدوده روي كوره كه به راحتي قابل دسترس بود پر از ديگيله ميشد.

دوستان جهت دريافت سروده هايحقير در زمينه مولوديه ها و ... به وبلاگ 

گهواره اشگ  مراجعه فرمائيد.

عرض کرد میخواهم داناترین مردم باشم؟ 

امروزه دكتري نمي كند اما كلاسهاي قرآن او پا بر جاست

اعتمادالسلطنه نوشته است:

مدآباد

مدآباد ملكي حاجي شجاع‌الملك ميرزا پسر مرحوم محمدتقي ميرزاي حسام‌السطنه بود بعد از فوت حاجي شجاع‌الملك ميرزا پسرهاي او به انوشيروان ميرزا پسر نواب بهمن ميرزا فروختند. بسيار ملك قابلي است. صد جفت گاو در او نسق مي‌شود. از آب قنات و رودخانه كه در بهار از آب باران جاري مي‌گردد مشروب مي‌شود. سابقاً خيلي بزرگ بوده و دكاكين صباغي و كوزه‌گري داشته الحال آن دكانها معدوم است ولي تجار نراقي و محلاتي و كاشاني در آن منزل دارند و از هر قبيل اجناس مي‌فروشند. روي فرشي ريسماني اعلي در آنجا مي‌بافند. انوشيروان ميرزا در اين قريه عمارت و كاروانسراي خوبي ساخته. ^[۱]

1.   ↑ اعتمادالسلطنه، مرآت البلدان، جلد4، ص 1884.